Spotkanie

Poniedziałek rano. Ledwo sie zmuszam do wstania. Ósma rano dla mnie to prawdziwa męczarnia. Wstaję spod gorącej i miłej w dotyku pościeli... cała się trzese, tak jakbym miała delirium tremens. Sama nie wiem czy z zimna, tego że jestem nie wyspana, a moze już z nerwów. Cholerne banki, idąc tam mam wrażenie że wchodzę do najbardziej zakłamanego, fałszywego i ociekającego egocentryzmem miejsca jak i ludzi tworzących tę grupę. Nie ważne, muszę to załatwic.

Wychodzę z domu, po kilku minutach jestem już w połowie drogi. Jakie to miasto jest małe... gdziekolwiek nie wyjdziesz wszystko wydaje mi sie tak blisko... Ładny dzień, ale czy to ważne? Czasami myślę o Nim, jak na prawde wygląda, bo przecież ekran to nie to samo. Z pewnością nie. Myślę jak mnie zerżnie, przecież tyle mocnych słów od Niego czytałam. I jestem ciekawa czy naprawdę jest taki stanowczy, jak sam pisał. Zdawało się, że jest ale to nie to samo co spotkanie w realu.
Mam jeszcze trochę czasu, akurat na załatwienie formalności w banku.
Nie spodziewałam się, że tak szybko do mnie zadzwoni...

-cześc, za kilka minut będe wjeżdżał do twojego miasta, gdzie się spotkamy dokładnie?
-przed bankiem, jest tylko jeden taki. Z pewnoscia trafisz.

Zapytanie było jednoznaczne i krótkie w tresci. Ma miłą barwe głosu, hmm... już jest lepiej. Podałam Mu adres. Jeden taki bank, jedna taka ulica. Nic prostrzego.

Ok, załatwiam wszystkie te papierkowe rzeczy i nie myliłam się. Fałsz ludzi że aż mnie mdli jak oni smiesznie się produkuja przed klientem. Zero naturalności, i spontaniczności, prawie jak cyborgi. Ohyda. Całe szczęscie ze w tej chwili mnie to śmieszy. Kobieta się produkuje przede mną a ja po prostu bawie się telefonem. No nie mogłam udawac ze jestem nawet zaciekawiona. Przykro mi, taka juz jestem suka.
Dostaję sms-a. Akurat musiałam podpisywac wszystkie pieprzone karki jakie mi podała. Myślę o Nim. I jeszcze nie wiem ze juz na mnie patrzy. Kończe i odchodzę jak najszybciej.

Niespodziewałam sie że mogłabym Go teraz zobaczyc. Stał przed wyjściem... z daleka widziałam Jego zniewalajacy usmiech, szczery i... przyciagający. Odwzajemniam usmiech, szczerze.
Nie wiem co powiedziec, po prostu usmiecham się do Niego, ciesze się z naszego spotkania. Nareszcie moge powiedziec ze spełniło sie coś, co kiedys było dla mnie nie do pomyslenia. Heh, czyżbym była "na czasie?" Spotykam i umawiam przez internet? Co za czasy, ludzie juz niedługo przestaną poznawac się na zabawach. Nie prosciej zamiescic ogłoszenie o sobie?

Podjechaliśmy pod mój dom.

-Wróce za chwile, wezme swoje rzeczy i zamienie dwa zdania z rodzicami. ok?
-ok.

Trwało to chwilę. Wyjeżdżając z mojego miasta kieruję gdzie masz jechac. Spoglądam, widzę przeciwsłoneczne okulary i jestem ciekawa Jego spojrzenia...
Jechał szybko, ale czułam się bezpiecznie. Nie wiem jak to możliwe, ale naprwde od pierwszej chwili, kiedy zobaczyłam Cię realnie, czułam ze mogę Ci zaufac.